صبح
می نشینی به تماشا ی خواب من
لطافت پنجه ی طلایی آفتاب را که می نشانی لای پلک هایم
از راه راه مژه هایم فقط لبخندت را می بینم
و چشم هایم را که دوباره می بندم
یاد مهربان ترین بوسه ی صبحگاهیت
بیدارم می کند
اما تو رفته ای و من
کش و قوس های یک تنهایی چند ساعته را
خمیازه می کشم
به یاد فروتنی لب هایت روی لب هایم ...
***
پی نوشت: سرنوشت هر نوشته ام تویی ...

***
فروغ.آذر 90

من
و
تو
و
دانه های ریز برف
دوستت دارم را
فریاد می زنم
بلندبلند می خندی
دستم را می گیری
گرم می شویم
راه می افتیم
من
و
تو
و
دانه های ریز برف...

می گویی برای من هم شعر بگو!
می گویم این موسیقی را هم که گوش دادم
تو را قسمت آغوش چند خط نوشته ام می کنم
...
اما اینک سطر به سطر دارم سپید می روم
... ... این چند خط ویولونی را که در آغوش تو بودم ...